Hieronder treft u een tweetal foto's van een Batavus bromfiets test team.

Schrijver dezes kan uit eigen ervaring putten en kan dat aan de hand van het volgende verslag van een test uiteen zetten. Na begonnen te zijn bij Batavus in mei 1971 werden er tot mei 1974 aan de montageband bromfietsen in elkaar gezet. Eerst modellen als de Batavette, de Gogo en de City (voor de buitenlandse markt). Na daarmee veel ervaring te hebben opgedaan mocht er gewerkt worden aan de band waar de TS49, TS50 en TS49S in elkaar werden gezet. Toen kwam helaas het onafwendbare moment dat de militaire dienst moest worden vervuld. Na me in augustus 1975 weer bij Batavus te hebben gemeld om mijn werk te hervatten heb ik eerst aan een aantal klussen meegewerkt waarna de vraag kwam of ik zes weken aan een testprogramma voor een motorblok wilde deelnemen. Je kunt je als bromfietsliefhebber vast wel voorstellen dat daar niet lang over na hoefde te worden gedacht.

Na door een motorzaak uit Wolvega van motorkleding te zijn voorzien kon het testen beginnen. Daartoe waren een tiental bromfietsen uitgerust met het Anker Laura M56 motorblok dat uitvoerig getest moest worden. Er werden twee teams van elk vijf rijders samen gesteld (elk team had zijn eigen type overal aan) en een route werd vastgesteld die door de testrijders gereden moest worden. De route diende door één team tegen de klok in gereden te worden en door het andere team met de klok mee. Deze route volgen was met name bedoeld om zeker te stellen dat als er een brommer onderweg bleef staan die door iemand van de fabriek met een auto op te halen was. En dan is het gewoon handig om te bellen en te vermelden waar precies langs de route je stond.

Elke morgen werd de Gogo met het te testen Anker Laura M56 blok opgehaald bij de werkplaats waarna met rijden werd begonnen. Deze bromfietsen werden elke avond weer ingeleverd waarna ze werden gecontroleerd en van benzine voorzien. Onderweg waren een tweetal pauzeplaatsen waar koffie en een warme hap te krijgen was. Een regenpak was achterop gebonden en dat hebben we toch wel verschillende keren moeten gebruiken. De testen werden in de herfst van 1975 afgewerkt en dan mag je zeer wisselende weersomstandigheden verwachten en dat gebeurde dus ook.

De Anker Laura M56 motorblokken hebben zich gedurende de test van zes weken prima bewezen. Het blok bleek vlot te starten, goed te lopen en te trekken. De snelheid was goed zowel voor acceleratie als voor topsnelheid, hoewel die uiteraard begrenst was op zo´n 40 a 45 km/h. De snelheid bleek wel iets hoger te kunnen tijdens het slipstreamen. Als je achter iemand reed en je bleef uit de wind dan liep de snelheid op tot boven de vijftig km/h. Dan moest je vanwege de wat hogere snelheid je voorganger voorbij waarna die met het spelletje begon. Daar waar jouw snelheid tegen de wind in langzaam weer afzakte liep zijn snelheid juist weer wat op en kwam hij jouw weer voorbij. Er zijn in de zes testweken vele inhaalspelletjes op deze manier gespeeld. Dat hier toch wel wat risico´s aan verbonden zijn bleek toen een jonge testrijder zo zeer bezig was met zijn collega-testrijder achter zich dat hij meer achterom keek dan voor zich. Hierdoor merkte hij een bestelbusje dat half in de berm en half op de weg stond niet op tijd op en dat resulteerde in een klap tegen de bus aan. Gelukkig schampte hij de bus en schoot erlangs maar omdat het stuur omsloeg kwam hij ten val. Gelukkig was er naast de schrik niets aan de hand. Hij stond even later weer gewoon met de andere testrijders te praten. Er is gebeld om de veegwagen en die heeft hem opgehaald waarna de rest van het team de weg kon vervolgen. Wat na een aantal weken ook maar eens geprobeerd is, was het trialrijden in de bossen bij Beetsterzwaag. Altijd maar weer braaf op de weg rijden werd ook wel erg eentonig. Een beetje crossen tussen de bomen en in de modder leek toen wel aantrekkelijk en je kreeg het er warm van. Het viel eigenlijk best wel mee dat de M56 blokken ook onder deze omstandigheden goed bleven functioneren en geen klap misten.